Annie Tanghe, dochter oorlogskind

De meeste mensen kennen mij als een doodgewone huisvrouw, een lerares op pensioen.

Ik ben geboren in Kortemark, West Vlaanderen, juist 3 weken voor tweede wereldoorlog uitbrak. Is het daarom dat ik mij bijzonder interesseer aan die oorlog? Ook de eerste wereldoorlog grijpt me aan, de vertellingen door mijn ouders zullen er wel voor iets tussen zitten.

Ik schrijf gedichten sinds mijn pubertijd. Ik heb die mettertijd allemaal vernietigd. Maar later heb ik me weer aan het schrijven gezet, over de natuur, de liefde, het verlies, de diepe gevoelens waarmee een mens te kampen heeft. Met als resultaat vier dichtbundels met verzen waarmee ik mensen kan laten meevoelen wat er in mij kan omgaan en waarmee ik kan verwoorden wat er ook soms in hen omgaat. Poëzie schrijven is voor mij soms een verplichting, een noodzaak.

Het einde van de tweede wereldoorlog was voor mij geen feest, want dan kwam de witte brigade mijn vader afhalen. Als kind begreep ik er niets van. Later ben ik langzaam beginnen te begrijpen wat er toen aan de hand was. Toen mijn vader in het jaar 2000 stierf, ben ik beginnen schrijven aan een boek over het einde van de oorlog, zijn internering, zijn thuiskomst, zijn vrijspraak. Ik heb ook zijn gerechtelijk dossier kunnen inkijken en het resultaat daarvan is mijn boek ‘Geen Verklikking’. Ik wilde met dit boek een eerherstel brengen aan mijn overleden vader, die een jaar onschuldig gezeten heeft en dat is me ook gelukt.

Schrijven, poëzie

Een boek schrijven is heel wat anders dan poëzie. Het schrijven laat me niet los. Mijn tweede boek ‘Voor het vallen van de muur’ is gepubliceerd. Het bevat herinneringen en ervaringen opgedaan tijdens mijn herhaalde bezoeken aan vrienden in de DDR.
Ik ben ondertussen een volgend boek begonnen over mijn jeugdjaren. Ik heb nog geen juist omlijnde plannen daarvoor.

Ik word zeker geen veelschrijver, want ik lees graag, de laatste tijd vooral over de repressie na wereldoorlog twee. Het dagelijks reilen en zeilen van de maatschappij laat mij ook niet onberoerd. Zoveel onderwerpen interesseren mij dat ik tijd tekort zal komen om in mijn leven echt wijs te worden. Want ik hou ook van niets doen, zalig in de zon liggen en luisteren naar het geruis van de bomen en de vogels die in de verte fluiten. Ik zing ook graag en hoor graag zingen, vooral Vlaamse liedjes. Alleen de boze mensen zingen niet.

VZW

Ik ben ook nog werkzaam in VZW ‘Het tweede leven” in Bissegem.

Deze VZW geeft workshops vb. in werken met klei, schilderen, bloemschikken. Ik geef daar de lessen over ‘voeding en gezondheid’.

Verzamelen & lezen

Ik ben ook een verzamelaar, van bruine glazen flessen bijvoorbeeld. Ik heb er zo’n 200 tal in mijn bezit. Ik hou van ruwe glazen voorwerpen, niet verfijnd zoals kristal. Daarnaast verzamel ik ook oude glazen peper-en zoutvatjes. Mijn verzameling bevat enkele oude eierdopjes in keramiek en porselein. Maar dit betekent geen verzamelwoede. Wat ik vind of krijg neem ik aan.

Ik heb ook zo’n 700 tal oude weerspreuken. Lezen en schrijven zijn zowat mijn hoofdbezigheid en gezellig praten en filosoferen met vrienden en vriendinnen vind ik enig. En dat men dit nu ook met de PC kan is fantastisch.

De toekomst

Ik ben een nieuw boek over mijn jeugdjaren begonnen. Vast omlijnde plannen heb ik nog niet. Ik schrijf ook nog regelmatig gedichten. Misschien groeit uit dit alles weer een publicatie.